مگه خدا هم وجود داره!!!

در اين دنيا دريافته ام که تنها يک قلب براي من مي تپد و آن قلب خودم است

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام

 خداحافظ به شرطي که بفهمي تر شده چشمام

خداحافظ کمي غمگين به ياد اون همه ترديد به ياد آسموني که منو از چشم تومي ديد

اگه گفتم خداحافظ نه اين که رفتنت سادست نه اين که مي شه باور کرد دوباره آخر جادست

خداحافظ واسه اينکه نبنديم دل به رويا ها بدونيم بي تو با تو همين جسم اين دنيا ،

خداحافظ

خداحافظ همين حالا

خدا حافظ

از صدايي گنگ
 خواب شيرينم پريد از سر
باز زندان بود و خاموشي
و صداي گامهاي پاسبانان بر فراز بام
و تكاپوهاي نامعلوم اين هم حنجره من مرد ديوانه
در ميان روزن پر ميله و مهتاب
پيش تر رفتم
 با اشارات سر انگشتش
ماه را مي خواند و با من زير لب مي گفت
گوش كن
من كليدي از فلز روشن مهتاب خواهم ساخت
و تمام قفل ها را باز خواهم كرد
ماه پنهان گشت و او را من به جايش بازگردانم
پير مرد پاكدل قرقركنان خوابيد
و مرا بگذاشت با خار خيال خويش
زودتر اي كاش
ماه را مي خواند
ديرتر اي كاش برمي خاستم از خواب

سهم خدا و شيطان

سهم خدا و شيطان درهستي تو چيست ؟
رخساره ي تو معصوم اما تنت هوس ناك
 دلداده ي تو هيچ جوابي نيافت
گل هاي دست خورده ي گلدان
 يا دست كارهاي هنرمندان ؟
 در ماجراي تو
 نقش نقاب و پيراهن معكوس شد
 زيرا كه بي گناهي از چشم بد مصون است
 و هيچ نقابي گناه را پنهان نمي كند
 معصوم يا اثيم ؟
 جوينده اي كه گيج معما شد
 صدبار قصه را به عبث دوره كرد
عياش بود ، تارك دنيا شد
 جايي كه لازم است نپوشاندي

سنت كوچ

آن قدر به اين سو نيامدي
 تا از سيلاب بهاره ي عمر تو
 رودخانه عريض تر شد
 بعد از ماه گرفتگي ، حتي
 از روشني شب هاي شعر
 ازوعده ي ديدار هم گريختي
 من مانده ام و تنگ غروب و چهره هاي بيگانه
 عشاق كه درسايه ي افراها يكديگر را مي بوسند
 در آن طرف رود تو كم رنگ شدي
 همراه گوزن ها ، مارال ها . سبز قباها
 و سنت كوچ
 در جان تو اوج مي گيرد
 اي كولي

ديگر براي ديدن او نيست بي گمان
 كاين راه صعب را همه شب برخود
 هموار مي كنم
 او مرده است
 او مرده است در من و ديگر وجود او
 از ياد رفته است
در من تمام آنهمه شبها و روزها
 بر بادرفته است
اينك
 من با عصاي پيري خود در دست
 بر جان خود تمامي اين راه سخت را
 هموار مي كنم
اما براي ديدن او ؟
 هرگز
 من از مزار عهد جواني خويشتن
 ديدار مي كنم
رفتم ديدم
 سيماب صبحگاهي
 از سربلندترين كوهها
فرومي ريخت

نه... من ديگر نمي خندم

نه من ديگر بروي ناكسان هرگز نمي خندم
 گر پيمان عشق جاوداني
 با شما معروفه هاي پست هر جايي نمي بندم
 شما كاينسان در اين پهناي محنت گستر ظلمت
 ز قلب آسمان جهل و ناداني
 به دريا و به صحراي اميد و عشق بي پايان اين ملت
 تگر ذلت و فقر و پريشاني و موهومات مي باريد
 شما ،‌كاندر چمن زار بدون آب اين دوران توفاني
 بفرمان خدايان طلا ،‌ تخم فساد و يأس مي كاريد ؟
 شما ، رقاصه هاي بي سر و بي پا
 كه با ساز هوس پرداز و افسونساز بيگانه
 چنين سرمست و بي قيد و سراپا زيور و نعمت
 به بام كلبه ي فقر و بروي لاشه ي صد پاره ي زحمت
سحر تا شام مي رقصيد
 قسم : بر آتش عصيان ايماني
 كه سوزانده است تخم يأس را در عمق قلب آرزومندم
 كه من هرگز ، بروي چون شما معروفه هاي پست هر جايي نمي خندم
 پاي مي كوبيد و مي رقصيد
 ليكن من ... به چشم خويش مي بينم كه مي لرزيد
 مي بينم كه مي لرزيد و مي ترسيد
 از فرياد ظلمت كوب و بيداد افكن مردم
 كه در عمق سكوت اين شب پر اضطراب و ساكت و فاني
 خبر ها دارد از فرداي شورانگيز انساني
 و من ... هر چند مثل ساير رزمندگان راه آزادي
 كنون خاموش ،‌در بندم
 ولي هرگز بروي چون شما غارتگران فكر انساني نمی خندم

اين نه آب است كآ”ش را كند خاموش
 با تو گويم ، لولي لول گريبان چاك
 آبياري مي كنم اندوه زار خاطر خود را
 زلال تلخ شور انگيز
تاكزاد پاك آتشناك
 در سكوتش غرق
 چون زني عيران ميان بستر تسليم ، اما مرده يا در خواب
 بي گشاد و بست لبخندي و اخمي ، تن رها كرده ست
پهنه ور مرداب
بي تپش و آرام
 مرده يا در خواب مردابي ست
 و آنچه در وي هيچ نتوان ديد
 قله ي پستان موجي ، ناف گردابي ست
من نشسته م بر سرير ساحل اين رود بي رفتار
 وز لبم جاري خروشان شطي از دشنام
 زي خداي و جمله پيغام آورانش ، هر كه وز هر جاي
 بسته گوناگون پل پيغام
 هر نفس لختي ز عمر من ، بسان قطره اي زرين
 مي چكد در كام اين مرداب عمر اوبار
 چينه دان شوم و سيري ناپذيرش هر دم از من طعمه اي خواهد
بازمانده ، جاودان ،‌منقار وي چون غار
 من ز عمر خويشتن هر لحظه اي را لاشه اي سازم
همچو ماهي سويش اندازم
سير اما كي شود اين پير ماهيخوار ؟
 باز گويد : طعمه اي ديگر
 اينت وحشتناك تر منقار
 همچو آن صياد ناكامي كه هر شب خسته و غمگين
 تورش اندر دست
 هيچش اندر تور
 مي سپارد راه خود را ، دور
 تا حصار كلبه ي در حسرتش محصور
 باز بيني باز گردد صبح ديگر نيز
 تورش اندر دست و در آن هيچ
 تا بيندازد دگر ره چنگ در دريا
 و آزمايد بخت بي بنياد
 همچو اين صياد
 نيز من هر شب
 ساقي دير اعتناي ارقه ترسا را
 باز گويم : ساغري ديگر
 تا دهد آن : ديگري ديگر
 ز آن زلال تلخ شورانگيز
پاكزاد تاك آتشخيز
 هر بهنگام و بناهنگام
 لولي لول گريبان چاك
آبياري مي كند اندو زار خاطر خود را
 ماهي لغزان و زرين پولك يك لحظه را شايد
 چشم ماهيخوار را غافل كند ، وز كام اين مرداب بربايد

 

وقتی به خاطراتم تو زندگی نگاه می کنم یه حسی می خواهد بکشتم
خاطره کلمه ایست زیبا با مفهومی زیبا اما چرا برای بعضی از ادمها خیلی درد ناک
شاید از سر زیبایی زیاد دردناک به نظر می اید
ای ایینه به من بگو کیستم از کجایم به کجا خواهم رفت اگر روزی اورا دیدی سلام مرابه گوشش برسان
شاید گوشش دنباله روی خاطراتم باشد
می گویند دوست داشتن زیبا ست.....ٍٍٍِِِِِِِِِکوشی،اون بارون مدتها پیش بارید ...........ولی تو که اومدی ...بند اومد
چي كار كنم ادما خيلي بي معرفت شدن گذشته هاشون راحت فراموش مي كنن يه هو نگاه كه به دور ورت ميكني مي بيني كه ديگه نيستن
رفتن دور شدن..........رفتن به این راحتیست...............از سر گرفتن اون بارون....از اینم راحتتر

ببند پنجره ها را برو بگير بخواب

نخواستی شب ديگر دوباره دير بخواب

 

تمام اين همه شب را نخفته ای تا صبح

تمام روزنه ها را ببند و سير بخواب

 

چگونه نام مرا سر بلند می کردی

شبانه ای هم از اين دست سر به زير بخواب

 

چقدر چشم به راهی ٫ چقدر بيداری

تو را به پيغمبر - هان - تو را به پير بخواب

                     ***

بخواب پوپک من دست از خيال بکش

برو به بستر و در ذهن خود دو بال بکش

 

يکی برای من اينجا که زود تر برسم

يکی برای خود آنجا به شکل دال بکش

 

به روی شانه من کوزه ای بزرگ بذار

به پای چشم خودت چشمه ای زلال بکش

 

ورق بزن به غزلهای دفتر حافظ

و روح خسته خود را به سمت فال بکش 

 

               بخواب حوصله ها وقت خواب تنگ ترند

ميان خواب ولی قصه ها قشنگ ترند

 

گر چه در دورترين شهر جهان محبوسم

از همين دور ولی روی تو را می بوسم

 

گر چه در سبزترين باغ ولی خاموشم

گر چه در بازترين دشت ولی محبوسم

 

خلوت ساکت يک جوی حقيرم بی تو

با تو گسترده گی پهنه اقيانوسم

 

ای به راهت لب هر پنجره يک جفت نگاه

من چرا اين قدر از آمدنت مايوسم؟

***

اين غزل حامل پيغام خصوصی من است

مهربان باشی با قاصدک مخصوصم !

 

گر چه تکرار نبايد بکنم قافيه را

به خصوص آن غلط فاحش نامحسوسم-

 

بار ديگر می گويم تا يادت نرود

مهربان باشی با قاصدک مخصوصم

شه‌وار گيسه شووره‌گه‌ی  تا خه‌يه‌ بان شانيا

شب دراز گيسوانش را تا بروی دوش می افکند

فريشته‌گان ئاسمان که‌فن وه  که‌شکه‌شانيا

فرشته های آسمانی هم  در کهکشان زيبايی او به را می افتند

مه‌ليوچگه‌يل مال سوو  کوروو کوروو گرن وزوو

گنجشک های خانه‌ی بامداد فوج فوج وضو می گيرند

ئرا يه‌ک د بال نوو  بخه‌ن وه‌ شان وه‌ شانيا

برای اينکه دو بال تازه ‌ی خود را با گام های او همراه سازند

ده‌روه‌چه‌گان کيوچه‌مان  له سه‌ف وسن دوان دوان

پنجره های کوچه مان دوتا دوتا به صف می ايستند

تا بکه‌فن له‌رووژنای چه‌وه‌يله سه‌وزه‌گانيا

تا در مسير روشنايی چشمان او قرار بگيرند

چه‌و‌ی چه‌وه‌يل ئاهووه ! باخ ئنار و ليمووه !

چشمانش چشم آهوست . به باغ انار و ليمو شبيه است

خودا نه‌که‌ی  ک ئه‌ور خه‌م  بيه‌يده ئاسمانيا !

خدا نکند که ابر اندوه آسمانش را بپوشاند

**

هه‌ر که ک نوور چه‌و ت که‌ی  خودا بکه‌يدنه‌ی وه چوو

هر کس که چشمان آبی ترا نفرين می کند  خدا او را به چوب مبدل سازد

کوله‌نجييه‌يل شه‌يو سيه  بپه‌شتنه زوانيا !

و عقرب های پيراهن مشکی ! به زبانش بپيچند

با قهر چه مي كشي مرا
 من كشته ي مهربانيتم
يك خنده و يك نگاه بس
 تا كشته ي خود بدانيم
 اي آمده از سراب ها
 با خواب و خيال آب ها
 دارد ز تو بازتاب ها
 آيينه ي زندگانيم
 گر نيست به شانه ام سرت
يا از دگري ست بسترت
غم نيست كه با خيال تو
 همبستر شادمانيم
 شادا !‌ تن بي نصيب من
 افسون زده ي فريب من
 مست است و ملنگ و بي خبر
از دست و دل خزانيم
انگار درون جان من
 سازي ست هميشه نغمه زن
گويد به ترانه صد سخن
 از تاب و تب جوانيم
افتاده چنين به بند تو
 مي خواست مرا كمند تو
 گفتي كه رهات مي كنم
ديدم كه نمي رهانيم
اي يار ، تبم ز عشق تو
 شورم ، طلبم ز عشق تو
 اما ز پيت نمي دوم
بيهوده چه مي كشانيم
 فرياد ، كه جمله آتشم
 تا عرش لهيب مي كشم
با اين همه نيست خواهشم
 تا شعله فرو نشانيم
 نزديك ترين من ! همان
 در فاصله از برم بمان
تا پاك ترين بمانمت
 تا دوست ترين بمانيم

عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند،
و تو از او رسم محبت بياموزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه گذاشتن سدي در برابر روديست که از چشمانت جاريست.
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه پنهان کردن قلبي ست که به اسفناک ترين حالت شکسته شده .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن شانه هاي محکمي ست که بتواني به آن تکيه کني ،
و از غم زندگي برايش اشک بريزي .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي ست ،
که مجبوري آخرش را با جدائي به سرانجام رساني .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي ست .
عميق ترين درد در زندگي مردن نيست ،
بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست

مطلب از یک دختر ایلامی

ويليام شکسپير ميگه: کسي را که دوسش داري ازش بگذر، اگه قسمت تو باشه بر مي گرده ، اگر هم بر نگشت حتماً از اول مال تو نبوده پس بهتر که رفت

سعي کن به کسي که تشنه ي عشق است دل نبندي ، سعي کن به کسي که لايق عشق است دل ببندي چون تشنه ي عشق روزي سيراب خواهد شد

يادمان باشد از امروز خطائي نكنيم. گرچه در خود شكستيم،صدائي نكنيم. يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سر و پائي نكنيم

<sub>پنج وارونه چه معنا دارد ؟!
خواهر کوچکم از من پرسيد
من به او خنديدم
کمي آزرده و حيرت زده گفت
روي ديوار و درختان ديدم
باز هم خنديدم
گفت ديروز خودم ديدم
مهران پسر همسايه
پنج وارونه به مينو ميداد
آنقَدَر خنده برم داشت که طفلک ترسيد
بغلش کردم و بوسيدم و با خود گفتم
بعدها وقتي غم
سقف کوتاه دلت را خم کرد
بي گمان مي فهمي
- پنج وارونه چه معنا دارد ! -</sub>

 

 تنهاي تنها
من
در كويرتنهايي هام
ابري نيست تا سايبان خودسوزي ام باشد
تشنه ام،تشنه ي دستي نوازشگر
خسته ام
خسته از بوي بهار،صداي تار
من…
امروزم رابه لبخند فرداي توسپردم
امافردادركدام كوچه است؟
آه چه زلال است سراب عشق زميني
اما
زلالي معصوميت ندارد
حصار لحظه هايم تنگ است
در انتظار يك مرگ مصنوعي
اگر بوي خنده هايت را نياوردي
فردايي برايم نخواهد ماند
اگر فردايي نباشد،امروزم را به دست ديروز خواهم سپرد
ديروز بوي تلخ مرگ را مي دهد
من راهيم
جلاد كوچه هاي ديروز در انتظارم است
ميدانم انتظاردردآور است
پس نااميدش نخواهم كرد
صداي پاهايم را گوش كن
من دارم مي روم

 

اي دريغا كه زما بس دور است
لحظه ها را درياب
چشم فردا كور است
نه چراغيست در آن پايان
هر چه از دور نمايانست
شايد آن نقطه نوراني
چشم گرگان بيابانست
مي فرومانده به جام
سر به سجاده نهادن تا كي ؟