و تنها مرگ است که صادق است!

ببند پنجره ها را برو بگير بخواب

نخواستی شب ديگر دوباره دير بخواب

تمام اين همه شب را نخفته ای تا صبح

تمام روزنه ها را ببند و سير بخواب

چگونه نام مرا سر بلند می کردی

شبانه ای هم از اين دست سر به زير بخواب

چقدر چشم به راهی ٫ چقدر بيداری

تو را به پيغمبر - هان - تو را به پير بخواب

                     ***

بخواب پوپک من دست از خيال بکش

برو به بستر و در ذهن خود دو بال بکش

يکی برای من اينجا که زود تر برسم

يکی برای خود آنجا به شکل دال بکش

به روی شانه من کوزه ای بزرگ بذار

به پای چشم خودت چشمه ای زلال بکش

ورق بزن به غزلهای دفتر حافظ

و روح خسته خود را به سمت فال بکش 

ميان خواب ولی قصه ها قشنگ ترند

گر چه در دورترين شهر جهان محبوسم

از همين دور ولی روی تو را می بوسم

گر چه در سبزترين باغ ولی خاموشم

گر چه در بازترين دشت ولی محبوسم

خلوت ساکت يک جوی حقيرم بی تو

با تو گسترده گی پهنه اقيانوسم

ای به راهت لب هر پنجره يک جفت نگاه

من چرا اين قدر از آمدنت مايوسم؟

***

اين غزل حامل پيغام خصوصی من است

مهربان باشی با قاصدک مخصوصم !

گر چه تکرار نبايد بکنم قافيه را

به خصوص آن غلط فاحش نامحسوسم-

بار ديگر می گويم تا يادت نرود

مهربان باشی با قاصدک مخصوصم

شه‌وار گيسه شووره‌گه‌ی  تا خه‌يه‌ بان شانيا

شب دراز گيسوانش را تا بروی دوش می افکند

فريشته‌گان ئاسمان که‌فن وه  که‌شکه‌شانيا

فرشته های آسمانی هم  در کهکشان زيبايی او به را می افتند

مه‌ليوچگه‌يل مال سوو  کوروو کوروو گرن وزوو

گنجشک های خانه‌ی بامداد فوج فوج وضو می گيرند

ئرا يه‌ک د بال نوو  بخه‌ن وه‌ شان وه‌ شانيا

برای اينکه دو بال تازه ‌ی خود را با گام های او همراه سازند

ده‌روه‌چه‌گان کيوچه‌مان  له سه‌ف وسن دوان دوان

پنجره های کوچه مان دوتا دوتا به صف می ايستند

تا بکه‌فن له‌رووژنای چه‌وه‌يله سه‌وزه‌گانيا

تا در مسير روشنايی چشمان او قرار بگيرند

چه‌و‌ی چه‌وه‌يل ئاهووه ! باخ ئنار و ليمووه !

چشمانش چشم آهوست . به باغ انار و ليمو شبيه است

خودا نه‌که‌ی  ک ئه‌ور خه‌م  بيه‌يده ئاسمانيا !

خدا نکند که ابر اندوه آسمانش را بپوشاند

**

هه‌ر که ک نوور چه‌و ت که‌ی  خودا بکه‌يدنه‌ی وه چوو

هر کس که چشمان آبی ترا نفرين می کند  خدا او را به چوب مبدل سازد

کوله‌نجييه‌يل شه‌يو سيه  بپه‌شتنه زوانيا !

و عقرب های پيراهن مشکی ! به زبانش بپيچند